شرح دو حدیث توسط حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای

من مواعظ النبی صلى الله علیه وآله وسلّم:

 عجباً للمؤمن لایقضی اللّه علیه قضاءً إلا کان خیراً له، سرّه او ساءه. إن ابتلاه کان کفّارةً لذنبه، وإن اعطاه وأکرمه کان قد حباه. (تحف العقول صفحه 48)

 هرچه را خداوند براى مؤمن، مقدّر فرماید، خیر او است، خواه حوادثى که او را ناراحت مى ‏کند مثل بیمارى و خواه امورى که او را خوشحال مى‏ کند.

حوادث محزون کننده، کفاره گناهان و حوادث خوشحال کننده عطایاى الهى است.

این مضمون در اشعار حافظ هم آمده «در طریقت هرچه پیش سالک آید خیر او است» لکن حافظ این معنا را مختص به سالک دانسته ولى این روایت، آن را درباره مطلق مؤمن بیان فرموده است.

من مواعظ امام صادق (علیه السلام):

 لا تعدن مصیبة اعطیت علیها الصبر و استوجبت علیها من الله ثوابا بمصیبة انما المصیبة ن یحرم صاحبها اجرها و ثوابها اذا لم یصبر عند نزولها. (تحف‏ العقول ص 376)

مصیبت واقعی آن است که انسان هنگام وقوع حوادث ناگوار و سخت تاب و توان خود را از دست داده و ناشکری از خود نشان دهد که در نتیجه از اجر و ثواب آن مصیبت محروم شود.

اما مصیبتی که به هنگام نزول آن با توفیق الهی صبر پیشه نموده، بی تابی نکند و تحمل خود را از دست ندهد و در اثر این مجاهدت، مستحق ثواب الهی می شود در حقیقت این مصیبت، مصیبت نیست بلکه نعمت است.

/ 0 نظر / 13 بازدید